Ewangelia Marka 6,30-52
[6,30] A apostołowie zebrali się u Jezusa i opowiedzieli mu wszystko, co czynili i czego nauczali. [31] I powiedział do nich: Pójdźcie wy na odludne miejsce i odpocznijcie trochę. Wielu bowiem przychodziło i odchodziło, tak że nie mieli wolnego czasu, żeby zjeść. [32] I odpłynęli w łodzi na odludne miejsce, żeby być na osobności. [33] A ludzie widzieli, że odpływają. Wielu go poznało i zbiegli się tam pieszo ze wszystkich miast, wyprzedzili ich i zgromadzili się przy nim. [34] Kiedy Jezus wyszedł, zobaczył mnóstwo ludzi i ulitował się nad nimi, bo byli jak owce niemające pasterza. I zaczął nauczać ich wielu rzeczy. [35] A gdy było już późno, jego uczniowie podeszli do niego i powiedzieli: Miejsce to jest puste, a pora już późna. [36] Odpraw ich, aby poszli do okolicznych osad i wsi i kupili sobie chleba, bo nie mają co jeść. [37] Lecz on im odpowiedział: Wy dajcie im jeść. Zapytali go więc: Czy mamy pójść i za dwieście groszy kupić chleba, i dać im jeść? [38] A on im powiedział: Ile macie chleba? Idźcie i zobaczcie. A oni, dowiedziawszy się, powiedzieli: Pięć i dwie ryby. [39] Wtedy kazał im posadzić wszystkich w grupach na zielonej trawie. [40] I usiedli w grupach, po stu i po pięćdziesięciu. [41] A wziąwszy te pięć chlebów i dwie ryby, spojrzał w niebo i pobłogosławił. I połamał te chleby i dawał swoim uczniom, aby kładli przed nimi. Także te dwie ryby rozdzielił między wszystkich. [42] I jedli wszyscy do syta. [43] I zebrali dwanaście pełnych koszy kawałków i resztek z ryb. [44] A tych, którzy jedli chleby, było około pięciu tysięcy mężczyzn. [45] I zaraz przymusił swoich uczniów, aby wsiedli do łodzi i popłynęli przed nim na drugi brzeg w kierunku Betsaidy, a on tymczasem odprawi ludzi. [46] A gdy ich odprawił, odszedł na górę, aby się modlić. [47] Kiedy nastał wieczór, łódź znajdowała się na środku morza, a on był sam na lądzie. [48] I widział, że są zmęczeni wiosłowaniem, bo wiatr mieli przeciwny. I tak około czwartej straży nocnej przyszedł do nich, idąc po morzu, i chciał ich wyminąć. [49] Ale oni, ujrzawszy go chodzącego po morzu, myśleli, że to zjawa, i krzyknęli. [50] Wszyscy bowiem go widzieli i przestraszyli się. Ale on zaraz przemówił do nich tymi słowami: Ufajcie, to ja jestem! Nie bójcie się! [51] I wszedł do nich do łodzi, i uciszył się wiatr. A oni się bardzo zdumiewali i dziwili. [52] Nie zrozumieli bowiem cudu z chlebami, gdyż ich serce było odrętwiałe. 

Ewangelia Jana 6,14-15
[6,14] A ci ludzie, ujrzawszy cud, który uczynił Jezus, mówili: To jest prawdziwie ten prorok, który miał przyjść na świat. [15] Wtedy Jezus, poznawszy, że mieli przyjść i porwać go, aby go obwołać królem, odszedł znowu sam jeden na górę. 

List do Rzymian 8,34
[8,34] Któż potępi? Chrystus jest tym, który umarł, więcej, zmartwychwstał, który też jest po prawicy Boga i wstawia się za nami. 

List do Hebrajczyków 7,23-25
[7,23] A wprawdzie tamtych kapłanów było wielu, gdyż śmierć nie pozwoliła im trwać na zawsze. [24] Ten zaś, ponieważ trwa na wieki, ma kapłaństwo nieprzemijające. [25] Dlatego też całkowicie może zbawić tych, którzy przez niego przychodzą do Boga, bo zawsze żyje, aby wstawiać się za nimi. 

Księga Psalmów 46,1-3
[46,1] Przewodnikowi chóru dla synów Korego. Pieśń na Alamot. Bóg jest naszą ucieczką i siłą, najpewniejszą pomocą w utrapieniu. [2] Dlatego nie będziemy się bać, choćby się poruszyła ziemia, choćby się przeniosły góry w sam środek morza; [3] choćby huczały i burzyły się jego wody i zatrzęsły się góry od jego nawałnicy. Sela.